ادبی

                        دوســــــت ندارم که نویسم تو  را

                                                                کـــــــــز حسدم باز به لیسم تو را

                       بوم ِ تمنا به نگــــــــــــاهِ دل است

                                                               تا کِشمت نقـــــــش و نویسم تو را

                        بال ِ دو ابروی تو شد حســــــرتم

                                                              ای که  قفس مانده ی  گیسم تو را

                       چشـــم تو میخوارگی ام فاش کرد

                                                               رغم ِ اشـــــــــاراتم و هیسم تو را

                     دوستــی ِ آتش  و جان گر  رواست

                                                               من کــــــــــه نپرسیده انیسم تو را

                      اشک به سجّاده چنین گفـــت:کاش

                                                                 ظن نبری لکـــــــــه و پیسم تو را

                       در دلم آنگونه کـــــه هستی روان

                                                                ســــــــر ندهد  طبع ِ سلیسم تو را


                    «بهرام باعزت«

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/26/post-65/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                  دامــــــــی هــــوسِ صیدِ منِ خــــام  ندارد

                                                  این شهــــــــــــرِ طمع پخته مگر دام ندارد؟

                  هیچ حـــــــــــادثه ای در گذرِ دل نمی افتد

                                                   رهـــــــــــزن مگر این قافله در کام ندارد؟

             لـب را عسلی نه ،  زنخی را  نه کــــه سیبی

                                                       چشمــــــــــــــی عجبا  قندکِ بادام نـدارد

               نه عربده جوئی و نه لولی به ســــــــرِ کوی

                                                   هشیاریِ این شهــــــــــــــر سرانجام ندارد

                دیوانه ای آواره ی ویـــــــــــــــــرانه نبینی

                                                    بدنام چــــــــــــــه این شهر که بدنام ندارد!

               یا قصه ی  مستی  نشنیده  کـــسی  از   جام

                                                     یا  گوشْ  ی  بر  سخــــن  جام   ندارد

                صبحی که  در این شهر  بر آرد  عَلمِ  روز

                                                    روزی ست  که جز  پرچمی از شام ندارد

               شه ی این شهر به خاصیِ  بهشت است

                                                     این شهــــــر جهنم زده یک عـــــــام ندارد

              دادا کـــــــــه به هر خانه ی ایمان  به فریبی

                                                       جـــــــــــــز کفترِ جلدی و جری بام ندارد

                 عشقی کــــــــــــه کند آدمِ این دوره زمینی

                                                       حوّای هــــــــــــــــــوا  در دلِ بدفام ندارد

                 در قصه مگــــــــــر حادثه ی عشق بگنجد

                                                    ورنه دلـــــــــــــــی این غصه به آلام ندارد


               «بهرام باعزت»

 

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/28/post-66/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: ندارد ,                                                    ,                                                       ,              
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

عصر هر روزِ   شبِ آدینه

به هوای تو هوایی ست دلم در

یادم آید شبِ آدینه ی هر هفته  قراری که به هم می دادیم

به همین یاد

 دل و من  شادیم

.......

عصر دیروز شب آدینه

مثل هر هفته ی این روز

بی درنگ از هر بار

شد دلم  تنگِ تو  و  تنگِ قرار

مثل هر هفته ی این روز

تا به خود آیم و با خوب و بدِ دلتنگی

با بد و خوبِ مجاور شدن ِ شیشه ی  دل با سنگی

کوک را سنجم و سنجیده زنم آهنگی

سر از «آنجا»

در آوردم باز

که میان

بود و هم خواهد بود

تا ابد «آنجا»  راز

اما نه !

مثل هر هفته ی این روز

مثل هر بار تو «آنجا»  بودی !

با ی !

باز هم حرمت تقدیس ش ت  از «آنجا»

باز هم ! باز هم ! باز !

......

آه از آن عصر شبِ آدینه

که پس از دوری صد ساله ی تو

که پس از زندگی پیلگی ام  در غمی از هاله ی تو

با ی  آمده  بودی «آنجا»

و من آن روز

تو بی آن که ببینی دیدم

و من آن روز

تو بی آن که بدانی رفتم

و از آن روز به بعد

مثل هر هفته ی این روز

مثل هر بار تو «آنجا»  هستی !

با ی !

دیگر «آنجا»

که میان

بود و هم خواهد بود

تا  ابدها  یک  راز

یک راز نیست

باز هم حرمت تقدیس

ش ت  از  «آنجا» !


                                                                         «بهرام باعزت»


اطلاعات

                می خـــــــــورده ام و مستِ سر از  پا  نشناسم

                                                  میخانه تر   از  چشــــم  تو  من   جا   نشناسم

                پنهـــــانیِ  تو   سلسله   بر   عــاقلـــی ام   زد

                                                  دیوانه ی  گــــــــم    هستم   و  پیـدا   نشناسم

                 آن  لحظه کــــــــه در منبر جان موعظه کردی

                                                   کـــافر شــــــــــــدم  و  مومن  و  ملا نشناسم

                 در قطره ای از شـــرح تو غرقم به چنان روی

                                                    بیرون شـــــــــــــــدن از وسعت  دریا نشناسم

                 من ســــــــــــــــر به هــــوا آدمِ دیروزِ  بهشتم

                                                    مجنون شــــــــــــده ام  لیلی از حوّا   نشناسم

                  غیر از خط مستی به  رخ  شــــــــاهدِ  هستی

                                                     خطی خــــــوش و سبز و تر و خوانا نشناسم

                   در  نای فلک همچو  صـــــــــدای  دل  عاشق

                                                 خوش لهجه وخوش صوت وخوش  آوا نشناسم

                پروانه تر از قومِ جگــــــر  ســـوخته ی عشق

                                                     بر شمــــع   نگاهـــت     به    تمنا   نشناسم


                  «بهرام باعزت»

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/21/post-62/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: نشناسم ,نشناسم                 
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

عصر هر روزِ   شبِ آدینه

به هوای تو هوایی ست دلم در

یادم آید شبِ آدینه ی هر هفته  قراری که به هم می دادیم

به همین یاد

 دل و من  شادیم

.......

عصر دیروز شب آدینه

مثل هر هفته ی این روز

بی درنگ از هر بار

شد دلم  تنگِ تو  و  تنگِ قرار

مثل هر هفته ی این روز

تا به خود آیم و با خوب و بدِ دلتنگی

با بد و خوبِ مجاور شدن ِ شیشه ی  دل با سنگی

کوک را سنجم و سنجیده زنم آهنگی

مثل هر هفته ی این روز

سر

از آن پارک  در آوردم باز

که میان

بود و هم خواهد بود

تا ابد «آنجا»  راز

اما نه !

مثل هر هفته ی این روز

مثل هر بار تو «آنجا»  بودی !

با ی !

باز هم حرمت تقدیس ش تی از راز

باز هم ! باز هم ! باز !

......

آه از آن عصر شبِ آدینه

که پس از دوری صد ساله ی تو

که پس از زندگی پیلگی ام  در غمی از هاله ی تو

با ی  آمده  بودی «آنجا»

و من آن روز

تو بی آن که ببینی دیدم

و من آن روز

تو بی آن که بدانی رفتم

و از آن روز به بعد

مثل هر هفته ی این روز

مثل هر بار تو «آنجا»  هستی !

با ی !

دیگر «آنجا»

که میان

بود و هم خواهد بود

تا  ابدها  یک  راز

یک راز نیست

باز هم حرمت تقدیس ش ته  از راز !


                                                                         «بهرام باعزت»


اطلاعات

                    جان  بگیری  و  دهی این چه   ا بازی ست؟

این  چه   آبستنی   و   مریم   عذرا  بازی ست؟

                     مهر  و  کین تو  کدام   است  درَد  ی   دل؟

یوسفت  در  دل   زندان   ز  زلیخـــا  بازی ست

                    گه  به  کین  حدس  و گمانم  رود  و  گاه به مهر

ظنم  از  کار  تو  بر  شیوه ی  حاشا  بازی ست

                     عاشقــان   را   قلمت  می زند   هر   دم   رقمی

دلبرا !  از چه تو  را  این همه انشا بازی ست؟

                     آنکــــه   شـــد  رابطِ   دانایی ِ  افلاک   و   زمین

تازه  داند  که   جهان   جمله   معما   بازی ست

                     موج  خون  دلم   و   اشک   خموشم    را    بین

تا  بدانی که  در این بحر  چه   اخفا   بازی ست

                     لحظه ای  مُردن  و  یک  لحظه  دگر  زنده  شدن

عشق  را   پیشه ی   میراندن  و احیا  بازی ست


                       «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/11/post-60/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                      , بازی ,بازی
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                   تا  کـــه  خیال  من  هست  آئینه ی  مرادی

          هـــر  دم  مرا دهد او از  دیدنِ   تو  دادی

                یارا  !   شکفته ای   در  هر   باغ    آرزویی

          در  آرزوی  من  نیز  باغ  دل   و  مرادی

                  اشــک  و خیال  و آهم  همچون بلای نوحند

          بی کشتی حضورت از سیل و برق و بادی

                  من   هستم  و خیالی  با  خـاطراتِ  شیرین

          فرهاد را چه  باشد جز  دلخوشی  به  یادی

                 آوخ که دفتر عشق مجموعه حسرتی هست

          با    جـــوهر  روان ِ  خون ِ  دل ِ   مدادی

                    بر وارث  شقایق  داغ   اسـت   ارث  آ

           با  این حساب دیگر چه حرفی  از معادی؟!

                    ناشادی  من   از تو؟  هرگز چنین نباشد!

          این  آب ها به   چشمم هستند   اشک  شادی!


                         «بهرام باعزت»


اطلاعات

                    شانه ای  بر گریه هایم  کو  که  لرزانش کنم

آنچه کرده  شانه ی زلفش  به  من  آنش کنم

                     دردمندِ   آتـشست  این جان  من  پروانه وار

شمع  دل ! جانم بسوزان  تا که  درمانش کنم

                    مشکل  عشق  تو  که  با  هوشیاری  حل نشد

با  نگاهِ  مست  تو   شاید   که   آسانش  کنم

                     اینکه  عمری  من  فدای  چشمهایت  رفته ام

کن  نگاهی تا که با  جان  دادن  امکانش کنم

                    مرغ جانم را  رسد روزی که  از این  ناقفس

تا   حصــارِ  سنگی ِ   امّید   پرّانش    کنم؟!

                    چشمهای   با   گناهِ   عشق  کافر  گشته   را

آنقــدَر  با   اشک  شویم   تا   مسلمانش   کنم

                    این سرِ شوریده را  ای  فقهِ  کافر  کُش   بده

فتوی ِ داری  که  در آن چوبه  انش کنم

                      کی  به  گیسوی   چلیپایت  صلیبی  سر کنی

تا که ازجانی به خون سرگشته  الوانش  کنم


                    «بهرام باعزت)

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/07/post-58/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: کنم                   
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                    باید  از پا  شعــــله ی   آتش  دلا   تا  سر شوم

                                              شعله   از  این بیشتر  کن  تا  که خا تر شوم

                     در  میان  عاشقانت   از  ازل   تا   روز 

                                               عهد    آن  چنان  سوزد  دلم   تا سر شوم

                    مهر گردون  هم   سری  دارد  مجرّد  مثل  من

                                              با وجود مهر سوزان  کی به  او همسر شوم؟!

                     اقرأْ بسمِ رَبّکَ   روح الامین  گــــر  ســـر  دهد

                                               الّذی  عَـلَّــــــمَ   بالْقـَــــــلَـم ِ   را    دفتر  شوم

                      گر  انالحقی ِ  تو  بار  دگــــر  خواهد    ظهور

                                              من  به حلاجی  دگر  بودن  به  او  مظهر شوم

                     گر شود صد  بار دیگر نو جهان  ، باشد  محال

                                            من به جز این  کهنه  عاشقْ  آدمی  دیگر  شوم

                     گر  لحد  چاقی  بگیرد  جمله  از  اعضای  من

                                             کی  شود که  ذره ای  ازعشق تو  لاغر  شوم؟


                «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/08/post-59/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                     
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
                    شانه ای  بر گریه هایم  کو  که  لرزانش کنم

آنچه شد  از شانه ی زلفش  به  من  آنش کنم

                     دردمندِ   آتـشست  این جان  من  پروانه وار

شمع  دل ! جانم بسوزان  تا که  درمانش کنم

                    مشکل  عشق  تو  که  با  هوشیاری  حل نشد

با  نگاهِ  مست  تو   شاید   که   آسانش  کنم

                     اینکه  عمری  من  فدای  چشمهایت  رفته ام

کن  نگاهی تا که با  جان  دادن  امکانش کنم

                    مرغ جانم را  رسد روزی که  از این  ناقفس

تا   حصــارِ  سنگی ِ   امّید   پرّانش    کنم؟!

                    چشمهای   با   گناهِ   عشق  کافر  گشته   را

آنقــدَر  با   اشک  شویم   تا   مسلمانش   کنم

                    این سرِ شوریده را  ای  فقهِ  کافر  کُش   بده

فتوی ِ داری  که  در آن چوبه  انش کنم

                      کی  به  گیسوی   چلیپایت  صلیبی  سر کنی

تا که ازجانی به خون سرگشته  الوانش  کنم


                    «بهرام باعزت)

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/07/post-58/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: کنم                   
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                      مرا  گنجی  تو  که   آواره ی ویرانه ام  کردی

  به   کنجی  از نگاهت  عاشق  پیمانه ام  کردی

                   به  شمع آشنایی آن زمان  جان دادم  از حسرت

  که  از  جانم  چو  پروانه چنان بیگانه ام کردئ

                     اگر  چه  عاقلی   و عاشقی  در هم   نمی گنجد

  تو   اما  بی دریغی عاشق    فرزانه ام   کردی

                     چه   امّیدی   برای  پر کشیدن  از  قفس   دارم

  که با بال  دو ابرویت  تو  بی کاشانه ام  کردی

                    به نازی که سحرگاهی  زدی شانه  به  موهایت

  پریشان  از نیاز   بی شکیبِ   شانه ام    کردی

                     منم   آن  آسمـــانی  شـاعرِ در بندی  از پرواز

  که پابندم به خاک از جنس ِ رازِ  دانه ام  کردی

                      به  اقلیم  جنون  از  تابش  خورشیدِ  رازِ  خود

  چه گویم  که چگونه  ذره سان افسانه ام کردی


                    «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/04/post-57/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:  کردی ,                    
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                  قدمـــــــــــی بیش میان مــن و جانانم نیست

                                                     گـــــــرچه ایمن دلم از اینهمه  ایمانم نیست

                   تا جهـــــــان گذران از پی ِ بی سامانی ست

                                                     غیر شوریدگـــی و عشــق به سامانم نیست

                  نفسم هــــــر دو جهان را به دمی می سوزد

                                                     نفسم زانکـــــــه به  جز آتش ِ درجانم نیست

                 بگسلد رشته ی عمر من از آن رو که به جز

                                                    حسرتِ  موی   تو  در گریه و  افغانم  نیست

                 با من ِ نشین   قصه ی جانسوزی هست

                                                     کـه بر افشاگری اش رخصتِ  فرمانم نیست

                    سوختم در دل ِ دریای غریبانه ی مهـــــــــر

                                                  لحن ِ آن تشنگی ام من کــه به الحانم نیست !

                   در شبستان ِ یکی  خواهش ِ بی رنگِ الست

                                                      من چکیده سخــــن ِ شمعم و هذیانم   نیست


                                  «بهرام باعزت»

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/29/post-55/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                                               ,نیست                  ,نیست                   
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                   تا  کـــه  خیال  من  هست  آئینه ی  مرادی

          هـــر  دم  مرا دهد او از  دیدنِ   تو  دادی

                   تو  که   شکفته ای  در  هر  باغ   آرزویی

          در  آرزوی  من  نیز  باغ  دل   و  مرادی

                  اشــک  و خیال  و آهم  همچون بلای نوحند

          بی کشتی حضورت از سیل و برق و بادی

                  من   هستم  و خیالی  با  خـاطراتِ  شیرین

          فرهاد را چه  باشد جز  دلخوشی  به  یادی

                 آوخ که دفتر عشق مجموعه حسرتی هست

          با    جـــوهر  روان ِ  خون ِ  دل ِ   مدادی

                    بر وارث  شقایق  داغ   اسـت   ارث  آ

           با  این حساب دیگر چه حرفی  از معادی؟!

                    ناشادی  من   از تو؟  هرگز چنین نباشد!

          این  آب ها به   چشمم هستند   اشک  شادی!


                         «بهرام باعزت»


اطلاعات

                     عشـق تو را چگــونه از یاد  می توان برد؟!

              نـزد کـــدام  دادار  این داد  می توان برد؟!

                       ای مورِ  بی نوا کی این رنجش و شکایت

         تا مســند  سلیمــان  از  باد  می توان  برد؟!

                     ناشادی   جهـــــان   را   تنها   مثالِ   ابری

         با اشکی همچو باران تا «شاد» می توان برد

                       دردِ  نگـــاهِ   صیدِ   در  دام  مــانده ، تنها

              تا  کلبه ی  مــــرادِ   صیاد   می توان   برد!

                        جانِ  اسیرِ عاشق  کـه  حُکمِ   دار  دارد

              تا  پای چوبه  تنها   آزاد    می توان    برد!

                        از  ظلـمتِ  اسارت   در  گیسوی  درازت

              تنها   به   ماه  رویت   فریاد    می توان  برد

                          کی  باورم شود کـه از سوزِ  فصل عشقت

              امّید   بر  نگــــــاهِ  داد   می توان   برد؟!


                         « بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/25/post-53/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: توان ,توان برد؟
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                             قدمـــــــــــی بیش میان مــن و جانانم نیست

                                                         گـــــــرچه ایمن دلم از اینهمه  ایمانم نیست

                              تا جهـــــــان گذران از پی ِ بی سامانی ست

                                                         غیر شوریدگـــی و عشــق به سامانم نیست

                             نفسم هــــــر دو جهان را به دمی می سوزد

                                                         نفسم زانکـــــــه به  جز آتش ِ درجانم نیست

                            بگسلد رشته ی عمر من از آن رو که به جز

                                                        حسرتِ  موی   تو  در گریه و  افغانم  نیست

                            با من ِ نشین   قصه ی جانسوزی هست

                                                         کـه بر افشاگری اش رخصتِ  فرمانم نیست

                               سوختم در دل ِ دریای غریبانه ی مهـــــــــر

                                                      لحن ِ آن تشنگی ام من کــه به الحانم نیست !

                              در شبستان ِ یکی  خواهش ِ بی رنگِ الست

                                                          من چکیده سخــــن ِ شمعم و هذیانم   نیست


                                  «بهرام باعزت»

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/29/post-55/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: نیست                             ,نیست                              
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                کــــاش می شد  که  نخ عمر مرا  سر گیری

  تا ببافی هـــــــوس و   جان  ز تنم  برگیری

                در گـــــــذرگاهی  از این تشنگی ِ  بی فرجام

از خیالــــــــــــم  هوس چشمه ی کوثر گیری

               مهر مــــــن ! جــز به خیال رخ او هیچ متاب

اگـــــــــر شه ات آن است که خاور گیری

                از چــــــــه روئی هوس زلف سیاهش داری

گــــــــــــــر نداری هوسی مذهب کافر گیری

               گــــــو به سهراب جگر سوده که حق تو نبود

نوشـــــــدارو به  کفت لحظه ی آخــــر گیری

                زردی از بیوگــــــــی  ای  باور ِ پاییزی من!

به جز از درد نبودت  کــــه تو همسر گیری

                سردم ازفصل خزان کی رسی ای  فروردین

هستی ام  از  گـــــذر ِ  زمره ی آذر گیری؟!


«بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/09/27/post-43/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: گیری ,                ,گیری                 ,گیری               
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

              به جان مــــــن چو هوایت مقیم  خواهد بود

                                                       نسیم  عشــــــق پس از من عقیم خواهد بود

              خیال تو کــه  کنون می وزد  به هستی  من

                                                        به لاله زار مــــــــــزارم نسیم  خواهد  بود

               ازل کـــه  بوی تو  می داد  باغ  باور  من

                                                       شنیده شد   به   ابد  این شمیم  خواهد  بود

              تمام عمـــر، دلم از تو گفت  و از  تو  شنید

                                                        به حسرتی کــه  تو  را کِی کلیم خواهد بود

              مپرس  بی تو چگونه  گذشت  روز  و شبم

                                                        که روز و شب دلت ازغم سقیم خواهد  بود

              ز سکه ی دل و  بازار عشــــــــــق  دانستم

                                                       که  این  معامله  کاری  عظیم  خواهد  بود

              و هیچ غنچه  به  مهـــد  نسیم  تاب  نخورْد

                                                        کـــه بی تو  طفلکِ  رُستن  یتیم خواهد  بود


                     « بهرام باعزت»

 

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/09/28/post-44/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:               ,                                                        , خواهد , بود ,                                             
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

              هــــــــــــوس زلف تو دارد  دل ِ  از قید رها

                                                      دل  صـــــــــــــیاد مبادا  ز  دل  صید   رها

             بگســـــــلد حلقه ی محراب و نیاز از دل  ما

                                                    گـــــر شود روزی از ابروی تو این قید رها

            تویی عیدانه ی هر لحظه  به  نوروزِ  جهان

                                                   کـــــه مبادا به جهان لحظه ای  از عید  رها

            با تو  و یاد  تو  در بی ــــــی   و دلتنگی

                                                   ّم  آنی که شد ازعَمْر و هـم  از زید  رها

           خوش به آهنگ غمت و سماعی دارد

                                                     دل که  شد  از طربِ  زهره  و  ناهید  رها

           لاله گر خواهد و گر نه به دلش داغی هست

                                                     کـــز  ازل  گشته  دلش  از  تبِ  تائید  رها

          من  چو  نیلوفر  و  تو  ساقه ی  آن بارانی

                                                     کـــــه  مرا  کرده  ز  بارید  و  نبارید  رها


              «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/09/29/post-45/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:  رها ,                                                     , رها           
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                شــــــب  یلدا  شد  و  یلدای  دلم سر نرسید

                                                   لب این تشنه ترین بر لب کـــــــوثر  نرسید

              خسته از سـوز زمستانی ِ ســــرمای  دی ام

                                                   حسرتا  نوبت  این  فصـــل  جفا سر نرسید

               در ته  جنگل غــــم  کلبه ی  خــاموش  دلم

                                                  حسرتش دستِ نگاهی که به  این  در نرسید

              گـــــر چه از آتش عشق  تو  شدم  خا تر

                                                   حرف  این  آتش  جانسوز  به  آ  نرسید

               این عقوبت  ز خـدا  بودن ِ  تو  بر دل  من

                                                    بی خدا را  و که بر هر چه که کافر نرسید

             ای دریغا که  به  میخانه ی این هستی ِ لول

                                                  لاله ای  نیست که  داغش پی ِ ساغر نرسید

               خجلتت  باد  بهارا  کـــــــــه  مجال ِ گذرت

                                                   بر گــــــــــــذرگاه  شقایق دل ِ   پ ر  نرسید


                 «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/09/30/post-46/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: نرسید ,               ,                                                   , این ,نرسید               
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

تو هرگز  از یادم نخواهی رفت

چه همایش این یقین

در تفسیر زندان باشد

و چه در تعبیر

حتی وقتی سفیر  صبح کوچ

حقیقت مرا

از فضای گرگ و میشی از ایمان و کفر  زندان باورم

بیرون بیاورد

و  تا سرزمین ادراک

آنجایی که

رفته ای باز نیامده است

با خود ببرد

« »

این در بستر شه های هذیانی ِ باورها  خدا

خدای من نیست

خدای من لبخند توست

که اعجاز باران است

بارانی که

هم زندان می بارد

و هم

باران جاودانه ی چشمهایم

که در فصل بی ایستای عشق

رودخانه ی بکر دوست داشتن  را

جریان داده است

تو  نمی توانی از یاد من بروی

چرا که

« »  و  «زندان»

در اعجاز لبخند تو

استحاله شده اند


«بهرام باعزت»

 


اطلاعات

                  آنچـــــــه افتاد   میان مــن  و تو  روز  نخست

                                               اتفاق ِ نظـر مــــــــــن   به شبِ جلوه ی توست

                   مـاه  روی تو چنان  جلوه  نمود  آخــــــر شب

                                               کــــــه دروغی شد ازاو جلوگی ِ صبح  نخست

                   افتد به غلط هـــــــــم  اگر از آن شبِ راز

                                               ظن ِ  پندار نباشــــــــــد  به یقینْ  باز   درست

                    آرزویی کــــــه  به  آغــــــوش  خیال تو ب

                                               طفلکِ  باورِ  من کی  به  شبی خواهد  جُست؟

                    مهـر  تو  ذره ی  تاریک  در  او  جا  نگذاشت

                                               آن که مهری به تو ورزید چنان  ذره ی سُست

                   از نسیمی که  دهد تابِ  تو   در  گلشن  عشق

                                               ای دل ! این مشق تو را باد که  می باید رُست


                     «بهرام باعزت»

 

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/11/post-49/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                                                ,                  
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

               بهتر از  این  به  مـــن گمشده   پی  بخش

                                                بلبلت را گـــــل  من! بشکف  و شی بخش

                گــــــــــره  انداخته اسـرار   نگاهت بر  رای

                                                 تیـغ  ساینده ی ابرو  به  چنین  رایی   بخش

               خیـس بیداری ام   از  بارش کـــابوس وخیال

                                                سر پناهی به من از خو  و  رویایی بخش

              نتوانم کـــــــه  بگویم  دل  من  عاشق  نیست

                                               این بگویم  کـــه  مرا  یک  دل ِ حاشایی بخش

                 بی قرار ِ  قفس ِ  مــــــــــرغ ِ  دل ِ  بی نفسم

                                                مرغ دل  را  نه   قفس را تو شکیبایی بخش!

                چه توقع کــــــه  ببخشد  کرمی  سرّ  حضور

                                                 به دلِ ِ   ه  به گهــــــواره ی  لالایی بخش

             دلم عمری ست که آبستن ِ«حسرت زائی»ست

                                              ای طبیبم !  به دلــــــــــم   طیبتِ  نازایی  بخش

                تا از«اینجا»ی  پُر از تنگــی ِ دل خون نشود

                                                یک گشــادی به دل ازحسرتِ «آنجایی» بخش


        «بهرام باعزت»

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/13/post-50/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                چه  می شود  کـه به قلبم قرار  هدیه  کنی

                                                  به  سوزِ  فصل  دل   مـــن  بهار  هدیه  کنی

               به  جـــز  خیال، مرا  یادگار  از تو که نیست

                                                   چه  می شود کـــه  به من یادگار هدیه کنی

                مـــن   از   تبارِ   انالحقیان   و  حــــلاجـــم

                                                   خوشا به لحظه ی روزی که دار هدیه  کنی

                  دلم که موی توکوکش نموده خوش شنوی

                                                 به  زخمه های  پریشان چو  تار  هدیه  کنی

              به   من   اگـــــر   نگری   ای  نگاهِ  دریایی

                                                به   قطره ای  کـــه  منم  اعتبار  هدیه   کنی

            تو جان طلب کن  و  غیر  از  نثار هیچ  مبین

                                                کــه   تو  طلب  کنی   اما  «نثار»  هدیه کنی

            بتاب  و  مهر  بگستر  به  جانم  ای خورشید!

                                                 به  ذره  تا  کـــه  ز  مهرت تبار  هدیه  کنی


           « بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/24/post-52/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:  هدیه , کنی , هدیه  کنی
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
                 عشـق تو را چگــونه از یاد  می توان برد؟!

نـزد کـــدام قاضی این داد  می توان برد؟!

                   ای مورِ  بی نوا کی این رنجش و شکایت

تا مســند  سلیمــان  از  باد  می توان  برد؟!

                 ناشادی   جهـــــان   را   تنها   مثالِ   ابری

با اشکی همچو باران تا «شاد» می توان برد

                   دردِ  نگـــاهِ   صیدِ   در  دام  مــانده ، تنها

تا  کلبه ی  مــــرادِ   صیاد   می توان   برد!

                    جانِ  اسیر عشقی کــــه  حُکمِ   دار  دارد

تنها  به  پای   چوبه  آزاد    می توان    برد!

                    از  ظلـمتِ  اسارت   در  گیسوی  درازت

تنها   به   ماه  رویت   فریاد    می توان  برد

                      کی  باورم شود کـه از سوزِ  فصل عشقت

امّید   بر  نگــــــاهِ  داد   می توان   برد؟!


                         « بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/25/post-53/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: توان ,توان برد؟
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

آخرین ارسال ها