ادبی

من به دنیای زیبایی  تعلق دارم که خورشید صبح ها به گل سرخ سلام می کند و بعد تقدیر روئیدن و شکفتن را حادثه ی دیدار با او می آفریند دنیای زیبای من موِستان ِ مستی تصوری از گذری ست که از بهشت موعود اتفاق می افتد دنیای قشنگی که جز عاشقی حکایات کوچه پسکوچه هایش نیست در این دنیای پر شکوه تنها سکوت است که خلاءِ شکوهِ احساس را پُر می کند و گوارایی ِ لذت بردن را معنی می بخشد این دنیای زلال از زیبایی که از   ی جاری شدن حیرت بی هیچ لحظه ی فراغتی غرق در ابهام نیوشیدن است تنها دنیایی است   که کشاکش رنگین سیب و گندم را مشی و مشیانه را و کوچ تماشا به حماسه را حرف می زند من به دنیای زیبایی  تعلق دارم که در آن ازلیت  به ابدیت پیوسته است و هنوزهای اجزای خلوت در مکتب او سیاحت در تنهایی ازلی را درس می دهند من به دنیای چشمهای زیبای تو  تعلق دارم
                                                                            «بهرام باعزت»

اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/18/post-71/نثر-ادبی
  • مطالب مشابه: نثر ادبی
  • کلمات کلیدی: دنیای ,زیبایی , تعلق دارم ,زیبایی  تعلق ,دنیای زیبایی ,دنیای زیبایی  تعلق
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
درست یادم نیست  ، یعنی هیچ یادم نیست که کدام لحظه از ازدحام بی سر و ته لحظه های زمان نطفه ی  حسرت آلودِ  قطره ی نگاهم را  در چشمان دریایی تو به بلوغ رساند آن شب و آن لحظه من از کوچه ی تنهایی ِ یک بستگی ِ پاک به دو راهه ی عطش و آب رسیده بودم شمع لذت در دست باورم نورش را به  فرا راهِ  آب افکنده بود می خواستم راه بیفتم  که دلم واپس کشید و از ی دعوتی پچ پچ گونه  به تماشای تجلی ِ تردید ایستادم لحظه ای خوشبو پنهانی دستم را گرفت و تا گلخانه های  تو در توی  دل راه  برد از بیشه ی دوری صدای دل انگیز موسیقی احساس می آمد و عطش شنیدنش بی وقفه و مدام از ریشه ی خواهشم  جوانه می زد آن لحظه ی خوشبو زمان را نگه داشته بود انگار که هزاران سال زندگی در آن لحظه ی خوشبو را باید تجربه می به بوی خوش و مسحور کننده ای  که از آن سو می آمد گوش سپردم بوی سیب  ! بوی سیب ! حدس زدم باغ سیبی و سیبستانی باید آنجا باشد دوام ِ زنجیری ِ  آن لحظه ی خوشبو پاهایم را بسته بود و من در دو راهی عطش و آب تنها به شاهراه عطش می شیدم شمع  لذت  در دست باورم را به آن سو گرفتم و قدمی برنداشته  سیبی که تو جلوی پایم انداختی را برداشتم تو با آن سیب تنگنای فاصله ها را چیدی و مرا به سیبستان رس هنوز هم پشت به زمان و در احاطه ی آن لحظه ی خوشبو در ابتدای شاهراه عطش  من آن آدمم که سیب تو در دستم مستِ بوییدن هستم
«بهرام باعزت»

اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/22/post-72/دلنوشته
  • مطالب مشابه: دلنوشته
  • کلمات کلیدی: لحظه ,خوشبو ,زمان ,یادم نیست
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
چندی ست که چشم باورم به آسمان خیره مانده است اما هنوز من با خاکها و آبهای این زمین حرفهای بسیاری برای گفتن و شنیدن  دارم من باید با خاکها و آبهای این زمین درد دل کنم من باید خاکی شدن را از خاک و جاری بودن را از آب یاد بگیرم من هنوز از دیدار خاک و آب ، جز «سکوت»  نگفته ام من هنوز خامی ِ غروب مهر ازلی ام را در تنور طلوع خورشید عشق نپخته ام اینکه هستی ِ هشیاری ِ  من نیلوفری ست که بر تنه ی مستی ِ عشق پیچیده است هنوز تمام ِ قصه ی گل شدن ِ  دانه  نیست و اینکه نهایت عمر شمع  جانم که تنها با ترازوی صبح قابل سنجیدن است هنوز سنگهای تردید ِ  دمیدن  و ندمیدن او را انتظار می کشد وعده ی بامدادِ  سفرم را مشکوک کرده است و اینکه  دوشیزه ی نوجوان ِ بودِ من هنوز در عقدِ بودا در آمدن را به بلوغ نرسیده است به تعجبم واداشته که  چرا چندی ست چشم باورم به آسمان خیره مانده است در کدام شبِ زلفی  کمند از گردن این صیدِ  سراسیمه و بی تاب سوال خواهد گسست که چرا بی صبح ِ  رُخی  از منطق و یقینی حلقه ی  این زمین آنقدر تنگ شده است که حجم عشقم را تاب نمی آورد که چندی است چشم باورم به آسمان خیره مانده است
«بهرام باعزت»  

اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/25/post-73/دلنوشته
  • مطالب مشابه: دلنوشته
  • کلمات کلیدی: زمین ,اینکه ,مانده ,خیره ,باورم ,آسمان ,خیره مانده ,آسمان خیره
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
عاقبت جای پرستوهای  کوچ   را در  بام  باور  پیدا نیمه شب گذشته از پشت دیوار ویرانه ی دل نردبانی به پشت بام احساس گذاشتم و تا بلندی ِ یک رستگاری ِ افقْ نما بالا رفتم از قامت طغیانی ِ نور و ظلمت  شفق ، جامه ای به رنگِ  «بی  فلسفه»  در  تن داشت زمان با اشاره ی محوی از عدم همراهی اش عذرخواهی کرد و من به پاس همه ی همراهی های زمینی اش از بالای نردبان به او بوسه و درود فرستادم ج همیشه سخت است با همه ی ابراز سادگی در رفتار زمان ابعاد بی مهار اشک را در چشمانش دیدم و صورتم را یده و  بی مهار  گریستم هر ی می داند که عادتِ تولد، گریستن است و تولد ، سر آغازی از بی زمانی ست ! برای همین به ازل ، زمان بی آغاز نیز می گویند ! چرا که ازل ، همه ی محتوای  معنی ِ تولد و کوچی  بی آغاز است و این شفافی ِ  رمز آلود                    جای پرستوهای  کوچ در  بام  باور است                      و اکنون من به این بام رسیده بودم
«بهرام باعزت»

اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/26/post-74/کوچ
  • مطالب مشابه: کوچ
  • کلمات کلیدی: زمان ,پرستوهای  کوچ
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
               بار دیگر ناز کــن  حوّا  ! به  آدم  ناز  کن                                                        ناز کن  بر رغم حرف  زهد که کم ناز کن              سنبل  گیسو  بر افشان  و  به  شوق گندمی                                                        بر  نیاز  آدم   و آن   راهِ   پُر خم  ناز کن             دفتر هستی پُراز انشا و سطر بی ی ست                                                      ای  به  لوح  آفرینش  نقش ِ همدم  ! ناز کن             چشم نامحرم  دگر باره کن  آلوده  به عشق                                                      سیب حُسنت را بگو ای جُرم ِ محرم ناز کن             پیچ و تاب عشق را  باید  رمیده   سر سپرد                                                       یوغ ِ ابرویی کن و تا  دل کـند  رم  ناز کن              قحط مهرست وجهان پژمرده ازظلمت بسی                                                      کن طلوعی  و شود  تا  مهرْ   ّم  ناز کن            «زندگی»برماهی ِ جان چشم دریایی ِ توست                                                     موج حسرت! سر بیا بر چشم   پُر  نم  ناز کن
           «بهرام باعزت»                                                 

اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1396/01/07/post-75/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:  ناز ,                                                     ,           
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
                ما کماندارانِ مهــــــــریم و به فتحِ صبح شاد                                              صبح ِ ما  آ به دستِ مهر ِ تو خواهد  گشاد                   ماه از تو ، مهر ازمن ،طرحِ  دیگر  افکنیم                                               ورنه ما را چرخ  این گردون نچرخد بر مراد             تا به کی تا تو همه رنج  است و راه و فاصله؟                                               تا به کی راهی شدن تا تو  نخواهد روی داد؟                 شمع ِ چشمم  ناظرِ  با  هــر نگاهی  رفتنت                                                 نور چشمم بودی و  رفتی و رفت آنم به باد             هر طــــــرف رسوائی ام بر طبل عشق تو زدند                                                   عــــــــاقبت  بر گنبدِ  هستی  طنیم  در فتاد                 خوارِغم گشتم  اگر درخیلِ دلخون گشتگان                                                   در دلِ  دوران مکرّم گشتم  از این  رویداد                آفتاب از ذوقِ سجـده جان دهد  بر  بام  جان                                                  آن دمی کــز مـاه رویت جان من  آید به داد
                «بهرام باعزت»

اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1396/01/14/post-77/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
                           خیالــــــت  در  عطشگاهِ  سر  افتاد                                                      به چشمم چشمه ای از کـــوثر افتاد                           چنان خشکیده  دیدم  باغ  محـــــراب                                                     نیــــازم بـــا خــط  ســبزت  در  افتاد                            دلا! پروانه ات کـــو  بهر  سوزش؟                                                     کــــه شمعِ هـر چراغی بی سر افتاد                            دریغــــــــــا  سلکِ  جهــــّالانِ   بُتگر                                                     سیــــــاق و سیـــــره ی پیغمبر افتاد                            به سـانِ  مُرده ای   باشـــــد  دعائی                                                   کــــه  در گوش  فلک ،بی پیکـر افتاد                             تــو را  گـــر  دل  نباشد  دلبری  کن                                                     به دستت گــوهری دان دل  گر افتاد                            هـــزاران سـاله رهپیمای ایــن راه                                                      ز گمـــــــراهی به دام بـــــاور افتاد                             دراین دریا شوم گرغرقه غم نیست                                                     کمین ســـــــودایِ غواصی زر افتاد                             چگونه   پر کشـد  جانم  به  سویت                                                     کــه  او  از تیر غفلت   بی پر  افتاد
                      «بهرام باعزت»  

اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1396/01/28/post-78/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: افتاد ,                                                    ,                           ,                            ,افتاد          
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
                  پروانه ات  به  شمع خیالی نسوز یار !                                                   پرواز  یاد  داده   و  بالی  نسوز  یار!                    حالی  به  حالم از شب ظلمانی و دراز                                                  ای گیسوی  دراز ! تو حالی نسوز یار                  من سوز و سازِ رستمِ سهراب مُرده ام                                                  دیگر دلم  به حسرتِ  زالی نسوز یار!                   ای  قیل و قال  های   شبانه ام                                                 جانم چنین به قیل و  مقالی نسوز یار!                     هر چند آرزوی دل  من کویری  است                                               در این کویرِ تشنه ، نهالی  نسوز یار !                   ای ماهِ دورمانده ز مهر ای محاقی ام !                                                جانــــم  به  انتظار محالی  نسوز  یار!                     بگذربه صیدت از رهِ این آ ین غزل                                              چشمش به راه چشم  غزالی نسوز یار!
              «بهرام باعزت»

اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1396/02/05/post-79/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: نسوز ,                 
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
              به  من ای عشق  نشانی بده  از هستِ  خودم                                             به  تو سوگند تویی  آن  من ِ  در دستِ خودم                تو  خودِِ  برتر من  را  که  به  من  بخشیدی                                             دل  ب   به همان  دم  ز  خودِ  پستِ خودم                در موِستان  تو  پیوسته  از  آن  ســـرمستم                                            تا نباشم به   دمی  غــافل   و  پیوستِ  خودم                کوچه سار  و گــذرِ  رَستن  و وارستگی ام !                                            تو  ره مــن  وامانده  به بُن بستِ  خودم               ساقی ام ! عشق! تو ای کرده  به جامی مستم                                           از تو من  رَسته ام  از عاقل ِ  بد مستِ خودم                قطره از خود بجهد گر  به   خدا  دریا  یافت                                            جَستم ازخودکه توراجُستم ازاین جَستِ خودم               به تو ای عشق که گر تیر تو بر  جان  ن م                                             تیر جـانسوزِ  طلب   نگسلم  از شستِ خودم
                   «بهرام باعزت»  

اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1396/02/09/post-80/غ
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                ,                                   , خودم ,خودم               
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
ای ققنوسی که روزی در فراسوهای زمان از  بال بال زدنهای آتشگونی آفریده خواهی شد در پس ناگاه هایی که آئینه ها انعکاس سوختن  را  به حماسه ی آتش و جان تجلی خواهند داد پیچکی باش به دور تماشای  شعله ای که در رُستنگاهِ  شبانه و مه آلودِ نگاه جاده ای بیرون  از مدار این کره ی خاکی را روشنایی داد تا روزی مردی ققنوس تبار تک و تنها بی هیچ کوله ای بی نام و ننگ پی ِ  نگاه تازه ای به ملکوتستان باور برود
                                                                              «بهرام باعزت»

اطلاعات

جستجوهای اتفاقی