ادبی

عاقبت جای پرستوهای  کوچ   را

در  بام  باور  پیدا

نیمه شب گذشته از پشت دیوار ویرانه ی دل

نردبانی به پشت بام احساس گذاشتم

و تا بلندی ِ یک رستگاری ِ افقْ نما بالا رفتم

از قامت طغیانی ِ نور و ظلمت

 شفق ، جامه ای به رنگِ  «بی  فلسفه»  در  تن داشت

زمان با اشاره ی محوی از عدم همراهی اش عذرخواهی کرد

و من به پاس همه ی همراهی های زمینی اش

از بالای نردبان به او بوسه و درود فرستادم

ج همیشه سخت است

با همه ی ابراز سادگی در رفتار زمان

ابعاد بی مهار اشک را در چشمانش دیدم

و صورتم را یده و  بی مهار  گریستم

هر ی می داند که عادتِ تولد، گریستن است

و تولد ، سر آغازی از بی زمانی ست !

برای همین به ازل ، زمان بی آغاز نیز می گویند !

چرا که ازل ، همه ی محتوای  معنی ِ تولد و کوچی  بی آغاز است

و این شفافی ِ  رمز آلود

                   جای پرستوهای  کوچ در  بام  باور است                     

و اکنون من به این بام رسیده بودم


«بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/26/post-74/کوچ
  • مطالب مشابه: کوچ
  • کلمات کلیدی: زمان ,پرستوهای  کوچ
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

               بار دیگر ناز کــن  حوّا  ! به  آدم  ناز  کن

                                                       ناز کن  بر رغم حرف  زهد که کم ناز کن

             سنبل  گیسو  بر افشان  و  به  شوق گندمی

                                                       بر  نیاز  آدم   و آن   راهِ   پُر خم  ناز کن

            دفتر هستی پُراز انشا و سطر بی ی ست

                                                     ای  به  لوح  آفرینش  خطِّ  همدم  ! ناز کن

            چشم نامحرم  دگر باره کن  آلوده  به عشق

                                                     سیب حُسنت را بگو ای جُرم ِ محرم ناز کن

            پیچ و تاب عشق را  باید  رمیده   سر سپرد

                                                      یوغ ِ ابرویی کن و تا  دل کـند  رم  ناز کن

             قحط مهرست وجهان پژمرده ازظلمت بسی

                                                     کن طلوعی  و شود  تا  مهرْ   ّم  ناز کن

           «زندگی»برماهی ِ جان چشم دریایی ِ توست

                                                     در حریم حسرتش بر چشم   پُر  نم  ناز کن


           «بهرام باعزت»

                                                 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1396/01/07/post-75/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:  ناز ,                                                     ,           
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

چندی ست که چشم باورم به آسمان خیره مانده است

اما هنوز من با خاکها و آبهای این زمین حرفهای بسیاری برای گفتن و شنیدن  دارم

من باید با خاکها و آبهای این زمین درد دل کنم

من باید خاکی شدن را از خاک و جاری بودن را از آب یاد بگیرم

من هنوز از دیدار خاک و آب ، جز «سکوت»  نگفته ام

من هنوز خامی ِ غروب مهر ازلی ام را در تنور طلوع خورشید عشق نپخته ام

اینکه هستی ِ هشیاری ِ  من نیلوفری ست که بر تنه ی مستی ِ عشق پیچیده است

هنوز تمام ِ قصه ی گل شدن ِ  دانه  نیست

و اینکه نهایت عمر شمع  جانم که تنها با ترازوی صبح قابل سنجیدن است

هنوز سنگهای تردید ِ  دمیدن  و ندمیدن او را انتظار می کشد

وعده ی بامدادِ  سفرم را مشکوک کرده است

و اینکه  دوشیزه ی نوجوان ِ بودِ من هنوز در عقدِ بودا در آمدن را به بلوغ نرسیده است

به تعجبم واداشته که  چرا چندی ست چشم باورم به آسمان خیره مانده است

در کدام شبِ زلفی  کمند از گردن این صیدِ  سراسیمه و بی تاب سوال خواهد گسست

که چرا بی صبح ِ  رُخی  از منطق و یقینی

حلقه ی  این زمین آنقدر تنگ شده است

که حجم عشقم را تاب نمی آورد

که چندی است چشم باورم به آسمان خیره مانده است


«بهرام باعزت»

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/25/post-73/دلنوشته
  • مطالب مشابه: دلنوشته
  • کلمات کلیدی: زمین ,اینکه ,مانده ,خیره ,باورم ,آسمان ,خیره مانده ,آسمان خیره
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

عاقبت جای پرستوهای  کوچ   را

در  بام  باور  پیدا

نیمه شب گذشته از پشت دیوار ویرانه ی دل

نردبانی به پشت بام احساس گذاشتم

و تا بلندی ِ یک رستگاری ِ افقْ نما بالا رفتم

از قامت طغیانی ِ نور و ظلمت

 شفق ، جامه ای به رنگِ  «بی  فلسفه»  در  تن داشت

زمان با اشاره ی محوی از عدم همراهی اش عذرخواهی کرد

و من به پاس همه ی همراهی های زمینی اش

از بالای نردبان به او بوسه و درود فرستادم

ج همیشه سخت است

با همه ی ابراز سادگی در رفتار زمان

ابعاد بی مهار اشک را در چشمانش دیدم

و صورتم را یده و  بی مهار  گریستم

هر ی می داند که عادتِ تولد، گریستن است

و تولد ، سر آغازی از بی زمانی ست !

برای همین به ازل ، زمان بی آغاز نیز می گویند !

چرا که ازل ، همه ی محتوای  معنی ِ تولد و کوچی  بی آغاز است

و این شفافی ِ  رمز آلود

                   جای پرستوهای  کوچ در بام احساس است                     

و اکنون من به این بام رسیده بودم


«بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/26/post-74/کوچ
  • مطالب مشابه: کوچ
  • کلمات کلیدی: زمان ,پرستوهای  کوچ
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

درست یادم نیست  ، یعنی هیچ یادم نیست

که کدام لحظه از ازدحام بی سر و ته لحظه های زمان

نطفه ی  حسرت آلودِ  قطره ی نگاهم را  در چشمان دریایی تو به بلوغ رساند

آن شب و آن لحظه من از کوچه ی تنهایی ِ یک بستگی ِ پاک

به دو راهه ی عطش و آب رسیده بودم

شمع لذت در دست باورم نورش را به  فرا راهِ  آب افکنده بود

می خواستم راه بیفتم  که دلم واپس کشید

و از ی دعوتی پچ پچ گونه  به تماشای تجلی ِ تردید ایستادم

لحظه ای خوشبو پنهانی دستم را گرفت و تا گلخانه های  تو در توی  دل راه  برد

از بیشه ی دوری صدای دل انگیز موسیقی احساس می آمد

و عطش شنیدنش بی وقفه و مدام از ریشه ی خواهشم  جوانه می زد

آن لحظه ی خوشبو زمان را نگه داشته بود

انگار که هزاران سال زندگی در آن لحظه ی خوشبو را باید تجربه می

به بوی خوش و مسحور کننده ای  که از آن سو می آمد گوش سپردم

بوی سیب  ! بوی سیب !

حدس زدم باغ سیبی و سیبستانی باید آنجا باشد

دوام ِ زنجیری ِ  آن لحظه ی خوشبو پاهایم را بسته بود

و من در دو راهی عطش و آب تنها به شاهراه عطش می شیدم

شمع  لذت  در دست باورم را به آن سو گرفتم

و قدمی برنداشته  سیبی که تو جلوی پایم انداختی را برداشتم

تو با آن سیب تنگنای فاصله ها را چیدی و مرا به سیبستان رس

هنوز هم پشت به زمان و در احاطه ی آن لحظه ی خوشبو

در ابتدای شاهراه عطش 

من آن آدمم که سیب تو در دستم مستِ بوییدن هستم


«بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/22/post-72/دلنوشته
  • مطالب مشابه: دلنوشته
  • کلمات کلیدی: لحظه ,خوشبو ,زمان ,یادم نیست
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

چندی ست که چشم باورم به آسمان خیره مانده است

اما هنوز من با خاکها و آبهای این زمین حرفهای بسیاری برای گفتن و شنیدن  دارم

من باید با خاکها و آبهای این زمین درد دل کنم

من باید خاکی شدن را از خاک و جاری بودن را از آب یاد بگیرم

من هنوز از دیدار خاک و آب ، جز «سکوت»  نگفته ام

من هنوز غروب مهر ازلی ام را در تنور طلوع خورشید عشق نپخته ام

اینکه هستی ِ هشیاری ِ  من نیلوفری ست که بر تنه ی مستی ِ عشق پیچیده است

هنوز تمام ِ قصه ی گل شدن ِ  دانه  نیست

و اینکه نهایت عمر شمع  جانم که تنها با ترازوی صبح قابل سنجیدن است

هنوز سنگهای تردیدِ دمیدن و ندمیدن او را انتظار می کشد

وعده ی بامدادِ  سفرم را مشکوک کرده است

و اینکه  دوشیزه ی نوجوان ِ بودِ من هنوز در عقدِ بودا در آمدن را به بلوغ نرسیده است

به تعجبم واداشته که  چرا چندی ست چشم باورم به آسمان خیره مانده است

در کدام شبِ زلفی  کمند از گردن این صیدِ  سراسیمه و بی تاب سوال خواهد گسست

که چرا بی صبح ِ  رُخی  از منطق و یقینی

حلقه ی  این زمین آنقدر تنگ شده است

که حجم عشقم را تاب نمی آورد

که چندی است چشم باورم به آسمان خیره مانده است


«بهرام باعزت»

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/25/post-73/دلنوشته
  • مطالب مشابه: دلنوشته
  • کلمات کلیدی: زمین ,اینکه ,مانده ,خیره ,باورم ,آسمان ,خیره مانده ,آسمان خیره
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

درست یادم نیست  ، یعنی هیچ یادم نیست

که کدام لحظه از ازدحام بی سر و ته لحظه های زمان

نطفه ی  حسرت آلودِ  قطره ی نگاهم را  در چشمان دریایی تو به بلوغ رساند

آن شب و آن لحظه من از کوچه ی تنهایی ِ یک بستگی ِ پاک

به دو راهه ی عطش و آب رسیده بودم

شمع لذت در دست باورم نورش را به  فرا راهِ  آب افکنده بود

می خواستم راه بیفتم  که دلم واپس کشید

و از ی دعوتی پچ پچ گونه  به تماشای تجلی ِ تردید ایستادم

لحظه ای خوشبو پنهانی دستم را گرفت و تا گلخانه های  تو در توی  دل راه  برد

از بیشه ی دوری صدای دل انگیز موسیقی احساس می آمد

و عطش شنیدنش بی وقفه و مدام از ریشه ی خواهشم  جوانه می زد

آن لحظه ی خوشبو زمان را نگه داشته بود

انگار که هزاران سال زندگی در آن لحظه ی خوشبو را باید تجربه می

به بوی خوش و مسحور کننده ای  که از آن سو می آمد گوش سپردم

بوی سیب  ! بوی سیب !

حدس زدم باغ سیبی و سیبستانی باید آنجا باشد

دوام ِ زنجیری ِ  آن لحظه ی خوشبو پاهایم را بسته بود

و من در دو راهی عطش و آب تنها به شاهراه عطش می شیدم

شمع  لذت  در دست باورم را به آن سو گرفتم

و قدمی برنداشته  سیبی که تو جلوی پایم انداختی را برداشتم

تو با آن سیب تنگنای فاصله ها را چیدی و مرا به سیبستان رس

هنوز هم پشت به زمان و در احاطه ی آن لحظه ی خوشبو

در ابتدای شاهراه عطش 

من آن آدمم که سیب تو در دستم مستِ بوییدم


«بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/22/post-72/دلنوشته
  • مطالب مشابه: دلنوشته
  • کلمات کلیدی: لحظه ,خوشبو ,زمان ,یادم نیست
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                  آمده ام  کــــه  باورت  بیشتر   از  همیشه ها

                                                سر بکشم  به  سرکشی  مثل    پیشه ها

                 آمده ام  به  باغ  دل تا  که  به  بوی عشق تو

                                               بشکفم  و برویم  از شاخه  و ساق و ریشه ها

                  تنگِ  تن ِ نگـــاهِ   تو با   تن ِ  باورم  خـوشا

                                                سنگ  پراند  آن چنـــان  تا   شکند  کلیشه ها

                 رغـــــم ِ نگــــــاهِ  آینــه دار ِ  شــریعتِ   کدر

                                              روشنی آن چنان که خود منع ی به شیشه ها

                بوی نسیــم   دلبــری  از تو شکفته  ای حوا !

                                                 مثل  ازل به سمبل ِ گندم ِ هــر چـه   بیشه ها

                تلخی ِ صبر ِ کـَــنده با  تیشه ی شیرین ِ خیال

                                                بسته به بیستون ِ  دل الفتِ  گرم ِ    تیشه ها


          »بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/09/post-69/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

در بی هوایی ِ یک  دلگیری ِ خفه کننده

هوایت را کرده ام

انگار وقتی تو لباس ِ   میهمانی ِ   باورم نباشی

میهمان دنیا بودن برایم محال است

تنهاتر از همیشه هایی که صدایت زده ام

صدایت می زنم

و از اندرونی ِ فراقستانی که  عمری

حسرتِ ِ آبی ِ آسمانی ِ نگریستنت  را زندگی کرده ام

پا بیرون می گذارم

آواری از غریبی زیر و زبرم می کند

و به ناچار

در مشتِ تصورم خورشید خی را

برای  چند صد هزارمین بار  نگاهی می اندازم

خورشید خی

همه ی وجودم را در آنی از  لحظه در می نوردد

و تازه می بینم  

که دیگر هیچ شباهتی به خودم  ندارم!

با من چه کرده ای ای ناتمامی ِ  مفهومی که

با رنگی از دچار بودن

طرحی دیگر از من  در انداخته ای


«بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/15/post-70/نثر-ادبی
  • مطالب مشابه: نثر ادبی
  • کلمات کلیدی: کرده ,خورشید خی
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

من به دنیای زیبایی  تعلق دارم

که خورشید

صبح ها

به گل سرخ سلام می کند

و بعد تقدیر روئیدن و شکفتن را

حادثه ی دیدار با او می آفریند

دنیای زیبای من

موِستان ِ مستی تصوری از گذری ست

که از بهشت موعود اتفاق می افتد

دنیای قشنگی که

جز عاشقی حکایات کوچه پسکوچه هایش نیست

در این دنیای پر شکوه

تنها سکوت است که

خلاءِ شکوهِ احساس را پُر می کند

و گوارایی ِ لذت بردن را معنی می بخشد

این دنیای زلال از زیبایی

که از   ی جاری شدن حیرت

بی هیچ لحظه ی فراغتی

غرق در ابهام نیوشیدن است

تنها دنیایی است  

که کشاکش رنگین سیب و گندم را

مشی و مشیانه را

و

کوچ تماشا به حماسه را

حرف می زند

من به دنیای زیبایی  تعلق دارم

که در آن

ازلیت  به ابدیت پیوسته است

و هنوزهای اجزای خلوت

در مکتب او

سیاحت در تنهایی ازلی را

درس می دهند

من به دنیای چشمهای زیبای تو  تعلق دارم


                                                                            «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/18/post-71/نثر-ادبی
  • مطالب مشابه: نثر ادبی
  • کلمات کلیدی: دنیای ,زیبایی , تعلق دارم ,زیبایی  تعلق ,دنیای زیبایی ,دنیای زیبایی  تعلق
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                    آنکه درتحصیل عشـق وعاشقی شادم نخواست

                                                جان به  تحصیلِ مجالِ  دیدنش  دادم نخواست

                      در کــلاس مهـــــر  و از درس ِ فنا در آفتاب

                                                ذره ی جانــــــــم مهیّا بود  و م نخواست

                     خواستم سر بر کنم تا در قیامـــــــــــت بنگرم

                                              قامـــــتِ م نشان ِ سرو شمشادم نخواست

                    من اب از جــــــــام عشقی آتشینم  کز ازل

                                                 ساقی ِ هستی به مستی داد  و آبادم نخواست

                   فصل ِ شیرین ِ حدیثم جملــه های چشم ِ اوست

                                               کـــه به مشقِ عشقبازان غیر فرهادم نخواست

                     تازه فهمیدم چرا بر من گــــــــــذر کم می کند

                                                گردباد است او وهمچون گـَرد بربادم نخواست

                   عشق،خاکــی دیگر است و عاشقی دیگر نهال

                                                عالمـــــــــی و آدمی از نو به ایجادم نخواست


                     «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/04/post-67/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: نخواست ,نخواست                    ,نخواست                     
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                     با دل و جــــــان و نگاهم تو خیالی به چه روی؟

                                              بهر هفتاد و دو ملـت تو سوالی به چــــــه روی؟

                      از تو گفتند و بگوییــــــــــــــم و بگویند ولــــــی

                                             تو همــــــــان گفته ی ناگفته محالی به چه روی؟

                       گنــدم  عشق  کــــــــه در  منزل خاکی  نشکفت

                                            جای حوّا  شـــــــد ازین قافله خالـی به چه روی؟!

                   چلچــــــله عیـــــــدِ  رسیـدن به  تو   را   بال  نزد

                                               ای بهار از چه چنین بی پر و بالی؟به چه روی؟

                      از می چشم تو جامی کــــــــــــــــــه ازل پیمودم

                                              هوش من رفت و رود باز به حالـی به چه روی؟

                     آنکــــــــــه  از مستیِ  چشمان  تو   نوشیده  ازل

                                              او  به جـــــامی نزند نقش ِ غزالی؟ به چه روی؟

                       تا کـــــــــــــــــــه از معنی ِ هستی ِ تو آگاه شوم

                                               نکنم پیشه ی مستی به مجـــــــــالی به چه روی؟


                «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/08/post-68/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: روی؟ ,                                              ,روی؟                        ,روی؟                      
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                  آمده ام  کــــه  باورت  بیشتر   از  همیشه ها

                                                سر بکشم  به  سرکشی  مثل    پیشه ها

                 آمده ام  به  باغ  دل تا  که  به  بوی عشق تو

                                               بشکفم  و برویم  از شاخه  و ساق و ریشه ها

                  تنگِ  تن ِ نگـــاهِ   تو با   تن ِ  باورم  خـوشا

                                                سنگ  پراند  آن چنـــان  تا   شکند  کلیشه ها

                 رغـــــم ِ نگــــــاهِ  آینــه دار ِ  شــریعتِ   کدر

                                              روشنی آن چنان که خود منع ی به شیشه ها

                بوی نسیــم   دلبــری  از تو شکفته  ای حوا !

                                                 مثل  ازل به سمبل ِ گندم ِ هــر چـه   بیشه ها

                 تلخی ِ صبر ِ کــَنده  با  تیشه ی  شیرین ِ خیال

                                                بست به بیستون ِ  دل الفتِ  هر  چه  تیشه ها


          »بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/09/post-69/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                    آنکه درتحصیل عشـق وعاشقی شادم نخواست

                                                جان به  تحصیلِ مجالِ  دیدنش  دادم نخواست

                      در کــلاس مهـــــر  و از درس ِ فنا در آفتاب

                                                ذره ی جانــــــــم مهیّا بود  و م نخواست

                     خواستم سر بر کنم تا در قیامـــــــــــت بنگرم

                                              قامـــــتِ م نشان ِ سرو شمشادم نخواست

                    من اب از جــــــــام عشقی آتشینم  کز ازل

                                                 ساقی ِ هستی به مستی داد  و آبادم نخواست

                   فصل ِ شیرین ِ حدیثم جملــه های چشم ِ اوست

                                               کـــه به نسل ِ عشقبازان غیر فرهادم نخواست

                     تازه فهمیدم چرا بر من گــــــــــذر کم می کند

                                                گردباد است او وهمچون گـَرد بربادم نخواست

                   عشق،خاکــی دیگر است و عاشقی دیگر نهال

                                                عالمـــــــــی و آدمی از نو به ایجادم نخواست


                     «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/12/04/post-67/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: نخواست ,نخواست                    ,نخواست                     
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                        دوســــــت ندارم که نویسم تو  را

                                                                کـــــــــز حسدم باز به لیسم تو را

                       بوم ِ تمنا به نگــــــــــــاهِ دل است

                                                               تا کِشمت نقـــــــش و نویسم تو را

                        بال ِ دو ابروی تو شد حســــــرتم

                                                              ای که  قفس مانده ی  گیسم تو را

                       چشـــم تو میخوارگی ام فاش کرد

                                                               رغم ِ اشـــــــــاراتم و هیسم تو را

                     دوستــی ِ آتش  و جان گر  رواست

                                                               من کــــــــــه نپرسیده انیسم تو را

                      اشک به سجّاده چنین گفـــت:کاش

                                                                 ظن نبری لکـــــــــه و پیسم تو را

                       در دلم آنگونه کـــــه هستی روان

                                                                ســــــــر ندهد  طبع ِ سلیسم تو را


                    «بهرام باعزت«

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/26/post-65/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                  دامــــــــی هــــوسِ صیدِ منِ خــــام  ندارد

                                                  این شهــــــــــــرِ طمع پخته مگر دام ندارد؟

                  هیچ حـــــــــــادثه ای در گذرِ دل نمی افتد

                                                   رهـــــــــــزن مگر این قافله در کام ندارد؟

             لـب را عسلی نه ،  زنخی را  نه کــــه سیبی

                                                       چشمــــــــــــــی عجبا  قندکِ بادام نـدارد

               نه عربده جوئی و نه لولی به ســــــــرِ کوی

                                                   هشیاریِ این شهــــــــــــــر سرانجام ندارد

                دیوانه ای آواره ی ویـــــــــــــــــرانه نبینی

                                                    بدنام چــــــــــــــه این شهر که بدنام ندارد!

               یا قصه ی  مستی  نشنیده  کـــسی  از   جام

                                                     یا  گوشْ  ی  بر  سخــــن  جام   ندارد

                صبحی که  در این شهر  بر آرد  عَلمِ  روز

                                                    روزی ست  که جز  پرچمی از شام ندارد

               شه ی این شهر به خاصیِ  بهشت است

                                                     این شهــــــر جهنم زده یک عـــــــام ندارد

              دادا کـــــــــه به هر خانه ی ایمان  به فریبی

                                                       جـــــــــــــز کفترِ جلدی و جری بام ندارد

                 عشقی کــــــــــــه کند آدمِ این دوره زمینی

                                                       حوّای هــــــــــــــــــوا  در دلِ بدفام ندارد

                 در قصه مگــــــــــر حادثه ی عشق بگنجد

                                                    ورنه دلـــــــــــــــی این غصه به آلام ندارد


               «بهرام باعزت»

 

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/28/post-66/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: ندارد ,                                                    ,                                                       ,              
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

عصر هر روزِ   شبِ آدینه

به هوای تو هوایی ست دلم در

یادم آید شبِ آدینه ی هر هفته  قراری که به هم می دادیم

به همین یاد

 دل و من  شادیم

.......

عصر دیروز شب آدینه

مثل هر هفته ی این روز

بی درنگ از هر بار

شد دلم  تنگِ تو  و  تنگِ قرار

مثل هر هفته ی این روز

تا به خود آیم و با خوب و بدِ دلتنگی

با بد و خوبِ مجاور شدن ِ شیشه ی  دل با سنگی

کوک را سنجم و سنجیده زنم آهنگی

سر از «آنجا»

در آوردم باز

که میان

بود و هم خواهد بود

تا ابد «آنجا»  راز

اما نه !

مثل هر هفته ی این روز

مثل هر بار تو «آنجا»  بودی !

با ی !

باز هم حرمت تقدیس ش ت  از «آنجا»

باز هم ! باز هم ! باز !

......

آه از آن عصر شبِ آدینه

که پس از دوری صد ساله ی تو

که پس از زندگی پیلگی ام  در غمی از هاله ی تو

با ی  آمده  بودی «آنجا»

و من آن روز

تو بی آن که ببینی دیدم

و من آن روز

تو بی آن که بدانی رفتم

و از آن روز به بعد

مثل هر هفته ی این روز

مثل هر بار تو «آنجا»  هستی !

با ی !

دیگر «آنجا»

که میان

بود و هم خواهد بود

تا  ابدها  یک  راز

یک راز نیست

باز هم حرمت تقدیس

ش ت  از  «آنجا» !


                                                                         «بهرام باعزت»


اطلاعات

                می خـــــــــورده ام و مستِ سر از  پا  نشناسم

                                                  میخانه تر   از  چشــــم  تو  من   جا   نشناسم

                پنهـــــانیِ  تو   سلسله   بر   عــاقلـــی ام   زد

                                                  دیوانه ی  گــــــــم    هستم   و  پیـدا   نشناسم

                 آن  لحظه کــــــــه در منبر جان موعظه کردی

                                                   کـــافر شــــــــــــدم  و  مومن  و  ملا نشناسم

                 در قطره ای از شـــرح تو غرقم به چنان روی

                                                    بیرون شـــــــــــــــدن از وسعت  دریا نشناسم

                 من ســــــــــــــــر به هــــوا آدمِ دیروزِ  بهشتم

                                                    مجنون شــــــــــــده ام  لیلی از حوّا   نشناسم

                  غیر از خط مستی به  رخ  شــــــــاهدِ  هستی

                                                     خطی خــــــوش و سبز و تر و خوانا نشناسم

                   در  نای فلک همچو  صـــــــــدای  دل  عاشق

                                                 خوش لهجه وخوش صوت وخوش  آوا نشناسم

                پروانه تر از قومِ جگــــــر  ســـوخته ی عشق

                                                     بر شمــــع   نگاهـــت     به    تمنا   نشناسم


                  «بهرام باعزت»

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/21/post-62/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: نشناسم ,نشناسم                 
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

عصر هر روزِ   شبِ آدینه

به هوای تو هوایی ست دلم در

یادم آید شبِ آدینه ی هر هفته  قراری که به هم می دادیم

به همین یاد

 دل و من  شادیم

.......

عصر دیروز شب آدینه

مثل هر هفته ی این روز

بی درنگ از هر بار

شد دلم  تنگِ تو  و  تنگِ قرار

مثل هر هفته ی این روز

تا به خود آیم و با خوب و بدِ دلتنگی

با بد و خوبِ مجاور شدن ِ شیشه ی  دل با سنگی

کوک را سنجم و سنجیده زنم آهنگی

مثل هر هفته ی این روز

سر

از آن پارک  در آوردم باز

که میان

بود و هم خواهد بود

تا ابد «آنجا»  راز

اما نه !

مثل هر هفته ی این روز

مثل هر بار تو «آنجا»  بودی !

با ی !

باز هم حرمت تقدیس ش تی از راز

باز هم ! باز هم ! باز !

......

آه از آن عصر شبِ آدینه

که پس از دوری صد ساله ی تو

که پس از زندگی پیلگی ام  در غمی از هاله ی تو

با ی  آمده  بودی «آنجا»

و من آن روز

تو بی آن که ببینی دیدم

و من آن روز

تو بی آن که بدانی رفتم

و از آن روز به بعد

مثل هر هفته ی این روز

مثل هر بار تو «آنجا»  هستی !

با ی !

دیگر «آنجا»

که میان

بود و هم خواهد بود

تا  ابدها  یک  راز

یک راز نیست

باز هم حرمت تقدیس ش ته  از راز !


                                                                         «بهرام باعزت»


اطلاعات

                    جان  بگیری  و  دهی این چه   ا بازی ست؟

این  چه   آبستنی   و   مریم   عذرا  بازی ست؟

                     مهر  و  کین تو  کدام   است  درَد  ی   دل؟

یوسفت  در  دل   زندان   ز  زلیخـــا  بازی ست

                    گه  به  کین  حدس  و گمانم  رود  و  گاه به مهر

ظنم  از  کار  تو  بر  شیوه ی  حاشا  بازی ست

                     عاشقــان   را   قلمت  می زند   هر   دم   رقمی

دلبرا !  از چه تو  را  این همه انشا بازی ست؟

                     آنکــــه   شـــد  رابطِ   دانایی ِ  افلاک   و   زمین

تازه  داند  که   جهان   جمله   معما   بازی ست

                     موج  خون  دلم   و   اشک   خموشم    را    بین

تا  بدانی که  در این بحر  چه   اخفا   بازی ست

                     لحظه ای  مُردن  و  یک  لحظه  دگر  زنده  شدن

عشق  را   پیشه ی   میراندن  و احیا  بازی ست


                       «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/11/post-60/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                      , بازی ,بازی
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                   تا  کـــه  خیال  من  هست  آئینه ی  مرادی

          هـــر  دم  مرا دهد او از  دیدنِ   تو  دادی

                یارا  !   شکفته ای   در  هر   باغ    آرزویی

          در  آرزوی  من  نیز  باغ  دل   و  مرادی

                  اشــک  و خیال  و آهم  همچون بلای نوحند

          بی کشتی حضورت از سیل و برق و بادی

                  من   هستم  و خیالی  با  خـاطراتِ  شیرین

          فرهاد را چه  باشد جز  دلخوشی  به  یادی

                 آوخ که دفتر عشق مجموعه حسرتی هست

          با    جـــوهر  روان ِ  خون ِ  دل ِ   مدادی

                    بر وارث  شقایق  داغ   اسـت   ارث  آ

           با  این حساب دیگر چه حرفی  از معادی؟!

                    ناشادی  من   از تو؟  هرگز چنین نباشد!

          این  آب ها به   چشمم هستند   اشک  شادی!


                         «بهرام باعزت»


اطلاعات

                    شانه ای  بر گریه هایم  کو  که  لرزانش کنم

آنچه کرده  شانه ی زلفش  به  من  آنش کنم

                     دردمندِ   آتـشست  این جان  من  پروانه وار

شمع  دل ! جانم بسوزان  تا که  درمانش کنم

                    مشکل  عشق  تو  که  با  هوشیاری  حل نشد

با  نگاهِ  مست  تو   شاید   که   آسانش  کنم

                     اینکه  عمری  من  فدای  چشمهایت  رفته ام

کن  نگاهی تا که با  جان  دادن  امکانش کنم

                    مرغ جانم را  رسد روزی که  از این  ناقفس

تا   حصــارِ  سنگی ِ   امّید   پرّانش    کنم؟!

                    چشمهای   با   گناهِ   عشق  کافر  گشته   را

آنقــدَر  با   اشک  شویم   تا   مسلمانش   کنم

                    این سرِ شوریده را  ای  فقهِ  کافر  کُش   بده

فتوی ِ داری  که  در آن چوبه  انش کنم

                      کی  به  گیسوی   چلیپایت  صلیبی  سر کنی

تا که ازجانی به خون سرگشته  الوانش  کنم


                    «بهرام باعزت)

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/07/post-58/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: کنم                   
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                    باید  از پا  شعــــله ی   آتش  دلا   تا  سر شوم

                                              شعله   از  این بیشتر  کن  تا  که خا تر شوم

                     در  میان  عاشقانت   از  ازل   تا   روز 

                                               عهد    آن  چنان  سوزد  دلم   تا سر شوم

                    مهر گردون  هم   سری  دارد  مجرّد  مثل  من

                                              با وجود مهر سوزان  کی به  او همسر شوم؟!

                     اقرأْ بسمِ رَبّکَ   روح الامین  گــــر  ســـر  دهد

                                               الّذی  عَـلَّــــــمَ   بالْقـَــــــلَـم ِ   را    دفتر  شوم

                      گر  انالحقی ِ  تو  بار  دگــــر  خواهد    ظهور

                                              من  به حلاجی  دگر  بودن  به  او  مظهر شوم

                     گر شود صد  بار دیگر نو جهان  ، باشد  محال

                                            من به جز این  کهنه  عاشقْ  آدمی  دیگر  شوم

                     گر  لحد  چاقی  بگیرد  جمله  از  اعضای  من

                                             کی  شود که  ذره ای  ازعشق تو  لاغر  شوم؟


                «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/08/post-59/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                     
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.
                    شانه ای  بر گریه هایم  کو  که  لرزانش کنم

آنچه شد  از شانه ی زلفش  به  من  آنش کنم

                     دردمندِ   آتـشست  این جان  من  پروانه وار

شمع  دل ! جانم بسوزان  تا که  درمانش کنم

                    مشکل  عشق  تو  که  با  هوشیاری  حل نشد

با  نگاهِ  مست  تو   شاید   که   آسانش  کنم

                     اینکه  عمری  من  فدای  چشمهایت  رفته ام

کن  نگاهی تا که با  جان  دادن  امکانش کنم

                    مرغ جانم را  رسد روزی که  از این  ناقفس

تا   حصــارِ  سنگی ِ   امّید   پرّانش    کنم؟!

                    چشمهای   با   گناهِ   عشق  کافر  گشته   را

آنقــدَر  با   اشک  شویم   تا   مسلمانش   کنم

                    این سرِ شوریده را  ای  فقهِ  کافر  کُش   بده

فتوی ِ داری  که  در آن چوبه  انش کنم

                      کی  به  گیسوی   چلیپایت  صلیبی  سر کنی

تا که ازجانی به خون سرگشته  الوانش  کنم


                    «بهرام باعزت)

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/07/post-58/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: کنم                   
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                      مرا  گنجی  تو  که   آواره ی ویرانه ام  کردی

  به   کنجی  از نگاهت  عاشق  پیمانه ام  کردی

                   به  شمع آشنایی آن زمان  جان دادم  از حسرت

  که  از  جانم  چو  پروانه چنان بیگانه ام کردئ

                     اگر  چه  عاقلی   و عاشقی  در هم   نمی گنجد

  تو   اما  بی دریغی عاشق    فرزانه ام   کردی

                     چه   امّیدی   برای  پر کشیدن  از  قفس   دارم

  که با بال  دو ابرویت  تو  بی کاشانه ام  کردی

                    به نازی که سحرگاهی  زدی شانه  به  موهایت

  پریشان  از نیاز   بی شکیبِ   شانه ام    کردی

                     منم   آن  آسمـــانی  شـاعرِ در بندی  از پرواز

  که پابندم به خاک از جنس ِ رازِ  دانه ام  کردی

                      به  اقلیم  جنون  از  تابش  خورشیدِ  رازِ  خود

  چه گویم  که چگونه  ذره سان افسانه ام کردی


                    «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/11/04/post-57/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:  کردی ,                    
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                  قدمـــــــــــی بیش میان مــن و جانانم نیست

                                                     گـــــــرچه ایمن دلم از اینهمه  ایمانم نیست

                   تا جهـــــــان گذران از پی ِ بی سامانی ست

                                                     غیر شوریدگـــی و عشــق به سامانم نیست

                  نفسم هــــــر دو جهان را به دمی می سوزد

                                                     نفسم زانکـــــــه به  جز آتش ِ درجانم نیست

                 بگسلد رشته ی عمر من از آن رو که به جز

                                                    حسرتِ  موی   تو  در گریه و  افغانم  نیست

                 با من ِ نشین   قصه ی جانسوزی هست

                                                     کـه بر افشاگری اش رخصتِ  فرمانم نیست

                    سوختم در دل ِ دریای غریبانه ی مهـــــــــر

                                                  لحن ِ آن تشنگی ام من کــه به الحانم نیست !

                   در شبستان ِ یکی  خواهش ِ بی رنگِ الست

                                                      من چکیده سخــــن ِ شمعم و هذیانم   نیست


                                  «بهرام باعزت»

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/29/post-55/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                                               ,نیست                  ,نیست                   
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                   تا  کـــه  خیال  من  هست  آئینه ی  مرادی

          هـــر  دم  مرا دهد او از  دیدنِ   تو  دادی

                   تو  که   شکفته ای  در  هر  باغ   آرزویی

          در  آرزوی  من  نیز  باغ  دل   و  مرادی

                  اشــک  و خیال  و آهم  همچون بلای نوحند

          بی کشتی حضورت از سیل و برق و بادی

                  من   هستم  و خیالی  با  خـاطراتِ  شیرین

          فرهاد را چه  باشد جز  دلخوشی  به  یادی

                 آوخ که دفتر عشق مجموعه حسرتی هست

          با    جـــوهر  روان ِ  خون ِ  دل ِ   مدادی

                    بر وارث  شقایق  داغ   اسـت   ارث  آ

           با  این حساب دیگر چه حرفی  از معادی؟!

                    ناشادی  من   از تو؟  هرگز چنین نباشد!

          این  آب ها به   چشمم هستند   اشک  شادی!


                         «بهرام باعزت»


اطلاعات

                     عشـق تو را چگــونه از یاد  می توان برد؟!

              نـزد کـــدام  دادار  این داد  می توان برد؟!

                       ای مورِ  بی نوا کی این رنجش و شکایت

         تا مســند  سلیمــان  از  باد  می توان  برد؟!

                     ناشادی   جهـــــان   را   تنها   مثالِ   ابری

         با اشکی همچو باران تا «شاد» می توان برد

                       دردِ  نگـــاهِ   صیدِ   در  دام  مــانده ، تنها

              تا  کلبه ی  مــــرادِ   صیاد   می توان   برد!

                        جانِ  اسیرِ عاشق  کـه  حُکمِ   دار  دارد

              تا  پای چوبه  تنها   آزاد    می توان    برد!

                        از  ظلـمتِ  اسارت   در  گیسوی  درازت

              تنها   به   ماه  رویت   فریاد    می توان  برد

                          کی  باورم شود کـه از سوزِ  فصل عشقت

              امّید   بر  نگــــــاهِ  داد   می توان   برد؟!


                         « بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/25/post-53/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: توان ,توان برد؟
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                             قدمـــــــــــی بیش میان مــن و جانانم نیست

                                                         گـــــــرچه ایمن دلم از اینهمه  ایمانم نیست

                              تا جهـــــــان گذران از پی ِ بی سامانی ست

                                                         غیر شوریدگـــی و عشــق به سامانم نیست

                             نفسم هــــــر دو جهان را به دمی می سوزد

                                                         نفسم زانکـــــــه به  جز آتش ِ درجانم نیست

                            بگسلد رشته ی عمر من از آن رو که به جز

                                                        حسرتِ  موی   تو  در گریه و  افغانم  نیست

                            با من ِ نشین   قصه ی جانسوزی هست

                                                         کـه بر افشاگری اش رخصتِ  فرمانم نیست

                               سوختم در دل ِ دریای غریبانه ی مهـــــــــر

                                                      لحن ِ آن تشنگی ام من کــه به الحانم نیست !

                              در شبستان ِ یکی  خواهش ِ بی رنگِ الست

                                                          من چکیده سخــــن ِ شمعم و هذیانم   نیست


                                  «بهرام باعزت»

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/29/post-55/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: نیست                             ,نیست                              
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                کــــاش می شد  که  نخ عمر مرا  سر گیری

  تا ببافی هـــــــوس و   جان  ز تنم  برگیری

                در گـــــــذرگاهی  از این تشنگی ِ  بی فرجام

از خیالــــــــــــم  هوس چشمه ی کوثر گیری

               مهر مــــــن ! جــز به خیال رخ او هیچ متاب

اگـــــــــر شه ات آن است که خاور گیری

                از چــــــــه روئی هوس زلف سیاهش داری

گــــــــــــــر نداری هوسی مذهب کافر گیری

               گــــــو به سهراب جگر سوده که حق تو نبود

نوشـــــــدارو به  کفت لحظه ی آخــــر گیری

                زردی از بیوگــــــــی  ای  باور ِ پاییزی من!

به جز از درد نبودت  کــــه تو همسر گیری

                سردم ازفصل خزان کی رسی ای  فروردین

هستی ام  از  گـــــذر ِ  زمره ی آذر گیری؟!


«بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/09/27/post-43/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: گیری ,                ,گیری                 ,گیری               
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

              به جان مــــــن چو هوایت مقیم  خواهد بود

                                                       نسیم  عشــــــق پس از من عقیم خواهد بود

              خیال تو کــه  کنون می وزد  به هستی  من

                                                        به لاله زار مــــــــــزارم نسیم  خواهد  بود

               ازل کـــه  بوی تو  می داد  باغ  باور  من

                                                       شنیده شد   به   ابد  این شمیم  خواهد  بود

              تمام عمـــر، دلم از تو گفت  و از  تو  شنید

                                                        به حسرتی کــه  تو  را کِی کلیم خواهد بود

              مپرس  بی تو چگونه  گذشت  روز  و شبم

                                                        که روز و شب دلت ازغم سقیم خواهد  بود

              ز سکه ی دل و  بازار عشــــــــــق  دانستم

                                                       که  این  معامله  کاری  عظیم  خواهد  بود

              و هیچ غنچه  به  مهـــد  نسیم  تاب  نخورْد

                                                        کـــه بی تو  طفلکِ  رُستن  یتیم خواهد  بود


                     « بهرام باعزت»

 

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/09/28/post-44/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:               ,                                                        , خواهد , بود ,                                             
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

              هــــــــــــوس زلف تو دارد  دل ِ  از قید رها

                                                      دل  صـــــــــــــیاد مبادا  ز  دل  صید   رها

             بگســـــــلد حلقه ی محراب و نیاز از دل  ما

                                                    گـــــر شود روزی از ابروی تو این قید رها

            تویی عیدانه ی هر لحظه  به  نوروزِ  جهان

                                                   کـــــه مبادا به جهان لحظه ای  از عید  رها

            با تو  و یاد  تو  در بی ــــــی   و دلتنگی

                                                   ّم  آنی که شد ازعَمْر و هـم  از زید  رها

           خوش به آهنگ غمت و سماعی دارد

                                                     دل که  شد  از طربِ  زهره  و  ناهید  رها

           لاله گر خواهد و گر نه به دلش داغی هست

                                                     کـــز  ازل  گشته  دلش  از  تبِ  تائید  رها

          من  چو  نیلوفر  و  تو  ساقه ی  آن بارانی

                                                     کـــــه  مرا  کرده  ز  بارید  و  نبارید  رها


              «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/09/29/post-45/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:  رها ,                                                     , رها           
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                شــــــب  یلدا  شد  و  یلدای  دلم سر نرسید

                                                   لب این تشنه ترین بر لب کـــــــوثر  نرسید

              خسته از سـوز زمستانی ِ ســــرمای  دی ام

                                                   حسرتا  نوبت  این  فصـــل  جفا سر نرسید

               در ته  جنگل غــــم  کلبه ی  خــاموش  دلم

                                                  حسرتش دستِ نگاهی که به  این  در نرسید

              گـــــر چه از آتش عشق  تو  شدم  خا تر

                                                   حرف  این  آتش  جانسوز  به  آ  نرسید

               این عقوبت  ز خـدا  بودن ِ  تو  بر دل  من

                                                    بی خدا را  و که بر هر چه که کافر نرسید

             ای دریغا که  به  میخانه ی این هستی ِ لول

                                                  لاله ای  نیست که  داغش پی ِ ساغر نرسید

               خجلتت  باد  بهارا  کـــــــــه  مجال ِ گذرت

                                                   بر گــــــــــــذرگاه  شقایق دل ِ   پ ر  نرسید


                 «بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/09/30/post-46/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی: نرسید ,               ,                                                   , این ,نرسید               
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

تو هرگز  از یادم نخواهی رفت

چه همایش این یقین

در تفسیر زندان باشد

و چه در تعبیر

حتی وقتی سفیر  صبح کوچ

حقیقت مرا

از فضای گرگ و میشی از ایمان و کفر  زندان باورم

بیرون بیاورد

و  تا سرزمین ادراک

آنجایی که

رفته ای باز نیامده است

با خود ببرد

« »

این در بستر شه های هذیانی ِ باورها  خدا

خدای من نیست

خدای من لبخند توست

که اعجاز باران است

بارانی که

هم زندان می بارد

و هم

باران جاودانه ی چشمهایم

که در فصل بی ایستای عشق

رودخانه ی بکر دوست داشتن  را

جریان داده است

تو  نمی توانی از یاد من بروی

چرا که

« »  و  «زندان»

در اعجاز لبخند تو

استحاله شده اند


«بهرام باعزت»

 


اطلاعات

                  آنچـــــــه افتاد   میان مــن  و تو  روز  نخست

                                               اتفاق ِ نظـر مــــــــــن   به شبِ جلوه ی توست

                   مـاه  روی تو چنان  جلوه  نمود  آخــــــر شب

                                               کــــــه دروغی شد ازاو جلوگی ِ صبح  نخست

                   افتد به غلط هـــــــــم  اگر از آن شبِ راز

                                               ظن ِ  پندار نباشــــــــــد  به یقینْ  باز   درست

                    آرزویی کــــــه  به  آغــــــوش  خیال تو ب

                                               طفلکِ  باورِ  من کی  به  شبی خواهد  جُست؟

                    مهـر  تو  ذره ی  تاریک  در  او  جا  نگذاشت

                                               آن که مهری به تو ورزید چنان  ذره ی سُست

                   از نسیمی که  دهد تابِ  تو   در  گلشن  عشق

                                               ای دل ! این مشق تو را باد که  می باید رُست


                     «بهرام باعزت»

 

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/11/post-49/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                                                ,                  
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

               بهتر از  این  به  مـــن گمشده   پی  بخش

                                                بلبلت را گـــــل  من! بشکف  و شی بخش

                گــــــــــره  انداخته اسـرار   نگاهت بر  رای

                                                 تیـغ  ساینده ی ابرو  به  چنین  رایی   بخش

               خیـس بیداری ام   از  بارش کـــابوس وخیال

                                                سر پناهی به من از خو  و  رویایی بخش

              نتوانم کـــــــه  بگویم  دل  من  عاشق  نیست

                                               این بگویم  کـــه  مرا  یک  دل ِ حاشایی بخش

                 بی قرار ِ  قفس ِ  مــــــــــرغ ِ  دل ِ  بی نفسم

                                                مرغ دل  را  نه   قفس را تو شکیبایی بخش!

                چه توقع کــــــه  ببخشد  کرمی  سرّ  حضور

                                                 به دلِ ِ   ه  به گهــــــواره ی  لالایی بخش

             دلم عمری ست که آبستن ِ«حسرت زائی»ست

                                              ای طبیبم !  به دلــــــــــم   طیبتِ  نازایی  بخش

                تا از«اینجا»ی  پُر از تنگــی ِ دل خون نشود

                                                یک گشــادی به دل ازحسرتِ «آنجایی» بخش


        «بهرام باعزت»

 


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/13/post-50/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:                
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.

                چه  می شود  کـه به قلبم قرار  هدیه  کنی

                                                  به  سوزِ  فصل  دل   مـــن  بهار  هدیه  کنی

               به  جـــز  خیال، مرا  یادگار  از تو که نیست

                                                   چه  می شود کـــه  به من یادگار هدیه کنی

                مـــن   از   تبارِ   انالحقیان   و  حــــلاجـــم

                                                   خوشا به لحظه ی روزی که دار هدیه  کنی

                  دلم که موی توکوکش نموده خوش شنوی

                                                 به  زخمه های  پریشان چو  تار  هدیه  کنی

              به   من   اگـــــر   نگری   ای  نگاهِ  دریایی

                                                به   قطره ای  کـــه  منم  اعتبار  هدیه   کنی

            تو جان طلب کن  و  غیر  از  نثار هیچ  مبین

                                                کــه   تو  طلب  کنی   اما  «نثار»  هدیه کنی

            بتاب  و  مهر  بگستر  به  جانم  ای خورشید!

                                                 به  ذره  تا  کـــه  ز  مهرت تبار  هدیه  کنی


           « بهرام باعزت»


اطلاعات

  • منبع: http://kereshmh.blogsky.com/1395/10/24/post-52/غزل
  • مطالب مشابه: غزل
  • کلمات کلیدی:  هدیه , کنی , هدیه  کنی
  • در صورتیکه این صفحه دارای محتوای نامناسب میباشد و یا شما درخواست حذف آنرا دارید بر روی گزینه حذف اطلاعات در زیر کلیک نمائید.